توسعه با رقصِ ماهی در حوضِ نقـّاشی

(نامه رنانی به کودکان ایرانی درباره ماهیان زندانی)

 

بزرگترها، سلام.

«راه توسعه از درون کودکان ما می‌گذرد».  این جمله‌ای کلیدی است که از نظر من می‌تواند عصاره یکصد سال تلاش فکری یک جریان مهم از جامعه شناسان و اقتصاددانان تلقی شود. و در ایران روشنفکران ما یکصد سال است، به خطا، تمامی تلاش‌های اصلاحی خود را به حوزه سیاست معطوف کرده اند. در حالی که سیاستمداران کودکان نسل پیشین بوده اند که در فضای اجتماعی استبدادی و در خانواده هایی فاقد روحیه مشارکت و مدارا شکل گرفته اند و اکنون نیز با موعظه و مبارزه تغییر نمی کنند آنان فقط وقتی تغییر می‌کنند که منفعتشان در آن باشد. روشنفکران ما باید ماموریت خود را از سپهر سیاسی به سپهر اجتماعی تغییر جهت دهند و تغییر تدریجی جامعه‌مدنی را هدف‌گیری کنند. و البته در نگاه به جامعه مدنی، کودکان مقدمند. تغییر بزرگسالان بسیار دشوار، کُند و انرژی‌بر است.

البته درباره کودکان نیز نظام آموزش رسمی ما، رسماً ضد توسعه عمل می‌کند. ما باید خودمان شروع کنیم. و البته ما بزرگسالان کم سواد، ناصبور، خسته و فرسوده نیز در تغییر کودکانمان بسیار کم توانیم. اما نمی توان ناامیدانه نشست و کاری نکرد. به قول حضرت سعدی:

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل              و گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم.

پس بیایید با همکاری هم از گام هایی کوچک و اقدام‌هایی کم هزینه و ساده شروع کنیم. شاید به تدریج بتوانیم در این راه گام‌های بلندتر و جدی‌تری برداریم.

به عنوان یک گام کوچک، من نامه‌ای به کودکان و نوجوانان وطن‌مان نوشته‌ام. لطفا در رسیدن این نامه به دست آنان، مشارکت کنید. اگر هم کودکان‌تان هنوز خواندن نمی دانند شما زحمت بکشید برای آن عزیزان بخوانید. و البته حتما با لحنی کودکانه و داستانی بخوانید.

 


 

بچه های گل ایرانی سلام

من محسن رنانی ‌ام. بیست ساله که در دانشگاه اصفهان معلم اقتصادم. سالهاست که برای دانشجویانم درباره این که کشورها چطوری پیشرفت می‌کنند و خوشبخت می‌شوند صحبت می‌کنم. همیشه دانشجوها از من می پرسند «چرا کشور ما ایران مثل کشورهای اروپایی یا مثل ژاپن پیشرفت نکرده»؟ پاسخ من بهشون اینه: «چون ما هنوز تصمیم نگرفته‌ایم پیشرفت کنیم». دانشجوها معمولا میگن: «چرا استاد، همه‌ی مردم ایران دلشون میخاد ما پیشرفت کنیم». ولی من معمولا براشون مثال‌هایی می زنم و نشون می‌دم که نه، هنوز مردم ما تصمیم جدی نگرفته‌اند که پیشرفت کنیم. امروز می خوام یکی از اون مثالها را برای شما هم بزنم. موافقید؟

می‌دونید که چند روز دیگه سیزدهم فروردینه. همه می‌رویم «سیزده به در». و سبزه ها رو توی طبیعت، توی جوی آب و توی علفا رها می‌کنیم. یعنی به طبیعت میگیم: «ما سبزه‌هایی که خودمون کاشتیم و آبشون دادیم و بزرگ شدن را حالا دیگه آزادشون می‌کنیم تا بروند و با طبیعت بزرگ زمین یکی بشوند. یعنی ما دست از خودخواهی‌مون بر‌می‌داریم و حتی نمی‌خواهیم سبزه‌ها هم زندانی ما باشند. می بینید چه روز خوبیه سیزده به‌در؟

سیزده نوروز یکی از بهترین روزهای کشورمونه. میدونید چرا؟ چون تنها روزیه که همه شادند و همه با هم مهربونند. آدمهایی که معمولا توی روزای دیگه از هم فرار می‌کنند و سعی می‌کنند چشمشون به هم نیفته، همه‌ شون روز سیزده می‌رند صحرا و کوه، و یا توی بوستان ها و پارک‌های شهر، نزدیک هم فرش پهن می‌کنند، غذا می پزند، چایی به هم تعارف می‌کنند، و با هم بازی می‌کنند. روز سیزده همه‌ی مردم شادند.

به نظرم سیزده حتی از نوروزم بهتره. درسته که نوروز که می‌شه لباس نو می پوشیم و می رویم خونه هم دیگه و با هم دیدار می‌کنیم، ولی یادتون باشه توی دیدارهای نوروزی خیلی با هم راحت نیستیم و خیلی رسمی‌تر رفتار می‌کنیم. ولی روز سیزده خودِ خودمونیم. یعنی همون لباس های راحت و عادی‌مون را می پوشیم  اما همون آدم عادی نیستیم بلکه خیلی خیلی مهربون تر و شادتریم.

توی رادیو و تلویزیون به روز سیزده می‌گن «روز طبیعت». اما به نظر من سیزده، بیشتر روز دوستیه، روزیه که همه ما با هم دوستیم، با هم مهربونیم و با هم بازی و شادی می‌کنیم. جامعه شناسان به دوستی و مهربونی، بازی و شادی می‌گن «سرمایه اجتماعی». به همین خاطر من دوست دارم اسم روز سیزده نوروز را بذارم «روز دوستی» یا روز «سرمایه اجتماعی».

خیلی روز قشنگیه. هیچ‌کس تو رانندگی هول نمی‌زنه. هیچ کس بد اخلاق نیست، هیچ‌کس اعصابش خُرد نیست، هیچ‌کس تنها نیست. یعنی همه خانواده‌ّها با هم توی طبیعت جمع می‌شن و دور هم غذا می‌پزند و گفت‌وگو می‌کنند. حتی خانواده‌هایی که همدیگه رو نمی شناسند و ممکنه توی رانندگی به همدیگه راه ندند، و توی پیاده رو به هم تنه بزنند، و توی صف از هم جلو بزنند،  روزسیزده که میشه کنار هم توی پارک سفره میندازند، به هم غذا تعارف می‌کنند، برای همدیگه موسیقی پخش می‌کنند و با هم بازی می‌کنند.

پس «سیزده به‌در» یک جشن ملی‌یه. ای کاش مردم ایران میتونستند توی همه روزهاشون مثل روز سیزده باشند. شاد و خوش اخلاق، سبز و روشن. من اگه یه روزی تو این کشور یه کاره ای بشم اسم روز سیزده رو میذارم روز دوستی یا روز سرمایه اجتماعی.

میدونید منظورم از سرمایه اجتماعی چیه؟ هر وقت ما با هم دوست باشیم و همکاری و رفاقت کنیم و تو کارها و خرید و فروش‌مون به هم اعتماد کنیم و به هم احترام بذاریم و تو مشکلات به هم کمک کنیم و توی رانندگی به همدیگه راه بدیم و هی بوق نزنیم به این  معنی‌یه که ما سرمایه اجتماعی داریم. بعضیا پول دارن که میگن سرمایه اقتصادی دارن. پولشون را یا میذارن توی بانک یا می‌برند توی بورس باهاش سهام می‌خرند یا با هاش یک کارخونه راه میندازند. همه‌ی این کارها یعنی مردم سرمایه‌گذاری می‌کنند تا سود ببرند و بعد با سودشون غذا و لباس و ماشین و خونه و بستنی و میوه بخرند تا لذت ببرند و شاد باشند.

خوب، حالا اگه ما با هم دوستی کنیم، بازی کنیم و به هم کمک کنیم و از همه این کارهامون لذت ببریم و شاد بشیم، مثل اینه که ما پول داشتیم و با پول چیزهای خوب خریدیم و لذت بردیم. پس می بینید که همیشه برای شاد بودن و از زندگی راضی بودن به پول نیاز نیست. یعنی ما می‌تونیم با خوش اخلاقی با دوستی، با مهربونی، با احترام، با همکاری، با رعایت قوانین رانندگی و با کارهای دیگه‌ای مثل این ها هم خودمون رو شاد کنیم هم بقیه رو. پس به این چیزا که بدون پول می تونن مردم رو شاد کنن می‌گن سرمایه اجتماعی.

اما بچه های عزیز متاسفانه ما روز سیزده یک کار بدی هم می‌کنیم. که خیلی بده و بعضیا غصه‌شون میشه. ما وقتی می خوایم روز سیزده بریم بیرون یه چیز رو فراموش می کنیم. اگه گفتید چی رو؟ ماهی کوچولی قرمز توی تُنگ بلور رو. یادمون میره که اونم بهار میخواد اونم باید زندگی کنه اونم حق حیات داره. معمولاً روز سیزده وقتی از طبیعت برگشتیم خونه، سفره هفت سین رو جمع می‌کنیم و تُنگ ماهی قرمز کوچولو رو هم میذاریم یک کناری. گاهی بهش یک کمی غذا میدیم گاهی هم آبش رو عوض می کنیم. و این کار رو ادامه می دیم تا بالاخره ماهیه بمیره. حالا به من بگید آیا شما دوست دارید که یک کسی شما رو تا آخر عمر تو یه اتاق زندانی کنه و بهتونم غذا بده و گاهی هم در رو باز کنه تا هوای اتاق عوض بشه؟ حتما می گید نه. اما این همون کاریه که ما با ماهی‌های کوچولوی قرمز می‌کنیم. اونها رو تو تنهایی خودشون رها می‌کنیم. بعضی وقت‌ها آبشون گرم میشه و می میرن. بعضی وقت‌ها هم از گرسنگی می میرن. بعضی وقت‌ها گربه اون ها رو میگیره. بعضی وقت‌ها هم از دلتنگی، خودشون رو از توی تُنگ بلور پرت می کنن بیرون و می‌میرند. خلاصه هر سال چندین میلیون ماهی کوچولوی قرمز تو خونه‌های ما می‌میرند.

حالا چه کار کنیم؟ به نظر شما بذاریم تا این وضعت هر سال ادامه پیدا کنه؟ آیا درسته که هر سال ما چندین میلیون ماهی کوچولو رو توی تُنگ های کوچیک و تو تنهایی خودشون رها کنیم تا بمیرند؟ آیا درسته که ما توی روز سیزده، یعنی همون روز دوستی و سرمایه اجتماعی، که همه شادن و همه به هم محبت می‌کنند، ماهی‌های کوچولو رو تنهای تنها توی یک تُنگ کوچک آب توی خونه بذاریم و خودمون بریم توی طبیعت شادی کنیم؟ اگه اون ماهیه غصه اش بشه و دق کنه و بمیره اونوقت ممکنه ما هم تا اخر سال غصه مون باشه. به نظر شما چه کار می شه کرد که ماهی کوچولی قرمز سفره هفت سین هم شاد باشه؟

به نظر من باید ماهی کوچولو رو هم با خودمون ببریم توی طبیعت و توی رودخونه‌ی سر راهمون یا توی یک برکه یا یک استخر یا حوض یک پارک رها کنیم. آخه بهار شده، ماهی هم دوست داره بره توی طبیعت کنار بقیه ماهی ها زندگی کنه و توی آبهای رودخونه بازی کنه. پس بیایید با هم قرار بذاریم که صبح روز سیزده ماهی قرمز رو بذاریم کنار سبزه و هر دو رو با هم از خونه ببریم بیرون. آخه پرچم کشور ما اصلش یک پرچم سفید بوده، یعنی پرچم صلح و دوستی بوده، که یک نوار سبز بالاش دوختن و یک نوار قرمز هم پایینش. سبز نشونه‌ی زندگی و سرسبزی و آبادانیه و قرمز هم نشونه دوستی و محبت و با هم گرم بودنه. معنی‌ش اینه که اگه تو کشوری هم آبادانی باشه و هم دوستی، اونوقت اون کشور پر از صلح و صفا و خوشبختی می شه. پس سبز و قرمز باید با هم باشن تا زندگی ما خوب بشه. حالا شما هم باید ماهی قرمز رو با سبزه هفت سین با هم ببرید بیرون و تو طبیعت رهاشون کنید تا تو کشور ما دوستی و آبادانی بیشتر بشه.

راستی می دونید ما تو شهرمون، اصفهان، می‌خواهیم چه کار کنیم؟ تو شهر ما، یه مهندس معمار برجسته و خوش فکر ایرانی به نام فرهاد احمدی، که تا حالا به خاطر ساختمان‌های خوشگلی که ساخته کلی جایزه گرفته، کنار زاینده رود یه ساختمان خیلی خوشگل و هنری برای ما طراحی کرده و دولت هم اون رو ساخته. اسم اون ساختمان رو هم به یاد استاد بزرگ نقاشی کشورمون، که همه‌ی دنیا اون رو میشناسن و ما بهش افتخار می‌کنیم، گذاشتیم ساختمان استاد فرشچیان. وسط این ساختمان یک حوض بزرگ هست که چون استاد فرشچیان نقاش بوده ما هم اسم این حوض بزرگ رو گذاشتیم «حوض نقاشی». مثل همون «حوض نقاشی» که تو شعر «گنجیشکک اشّی مشّی» اومده. شعر «گنجیشکک اشّی مشّی» رو یادتونه؟ اگه یادتون رفته یا بلد نیستید به پدر و مادرتون بگید براتون بخونند. اگه اونها هم بلد نبودند بگید توی اینترنت براتون جست وجو کنند. یک خواننده خیلی خوب داشتیم به نام فرهاد،که این شعر رو با آهنگ خونده. بگید آهنگشو براتون بذارن.

خلاصه ما با بچه‌های شهرمون قرار گذاشته‌ایم که صبح روز سیزدهم فروردین وقتی سبزه هامون رو برداشتیم که بریم توی طبیعت، ماهی‌های قرمزمون رو هم برداریم و سر راهمون اونها رو بریزیم توی حوض نقاشی. شما هم اگه تو شهرتون یک حوض بزرگ هست اسم اون حوض را بذارید حوض نقاشی و ماهی‌ها تون رو بریزید توی اون حوض. اونوقت شهرتون یک حوض پر از ماهی قرمز داره که هر وقت دلتون خواست می‌تونید برید و به ماهیاتون سر بزنید و از دیدن اون همه ماهی قرمز لذت ببرید. اگر هم شهرتون حوض نقاشی نداشت، ماهی‌هاتون رو بریزید توی یه رودخونه یا یه بِرکه یا حوض یک پارک.  پس یادتون نره قرار ما صبح روز سیزده که با سبزه‌ها و ماهی‌های کوچولوی قرمز بزنیم بیرون.

البته ممکنه بعضی از افراد خانواده تون با این کار مخالفت کنند. بگن ماهیه حیفه، پول دادیم خریدیم. میخوایم خونه‌مون رو خوشگل کنه. اگر کسی مخالفت کرد این حرف‌هایی که میگم رو بهش بگید: بگید خبر دارید که روانشناس‌ها می‌گن کسانی که حیوان ها رو اذیت می کنند از نظر روانی مریضند؟ فرقی نمی کنه چه حیوونی. می خواد ماهی باشه، میخواد گربه باشه، می خواد سگ باشه، می خواد کلاغ باشه، می خواد مورچه باشه. هر حیوونی که خدا بهش جون داده حق زندگی داره و باید باهاش مهربون باشیم. آخه چرا بعضی‌ها فکر می‌کنند که چون زورشون بیشتر از زور گربه است حق دارند گربه رو اذیت کنند؟ می دونید چی میشه؟ وقتی کسی فکر می‌کنه چون زورش بیشتر از زور گربه یا سگ یا مورچه است پس حق داره اون‌ها رو اذیت کنه یا بکشه، این آدم وقتی بزرگ میشه و رئیس یک جایی میشه هم فکر می کنه چون زور داره حق داره بقیه رو اذیت کنه و به اون ها ظلم کنه و حق اون ها رو پایمال کنه یا اون‌ها رو زندانی کنه. آره عزیزان من. کسانی که در بزرگسالی بقیه را اذیت می کنند از کوچکی یاد گرفتند که هر وقت زور دارند حق دارند زور بگند و به بقیه ظلم کنند.

روانشناسان می گن خیلی از آدم هایی که در بزرگسالی دست به جرم و جنایت می زنند قبلا حیوان آزاری کرده اند. یعنی جامعه ای که بچه هاش در کودکی حیوان آزاری کنند در بزرگسالی هم راحت‌تر دست به جرم و جنایت می زنند و بقیه بچه ها هم که در کودکی حیوان آزاری رو می بینند و یاد می گیرند که سکوت کنند، در بزرگسالی هم در برابر ظلم دیگران سکوت می‌کنند.

تاریخ کشور عزیزمون هم پر شده از پادشاهانی که ظالم بودند و فکر می‌کردند چون پادشاه هستند  و زور دارند حق دارند ظلم کنند. اگه بچه‌های ما از حالا یاد بگیرند که چون زور دارند میتونند حیوون‌ها رو اذیت کنند، ممکنه اونها وقتی بزرگ می‌شند به خودشون حق بدند که به بقیه ظلم کنند. اگه می‌خوایم در آینده تو کشورمون کسی به کسی زور نگه و ظلم نکنه از همین حالا  و از همین کارهای کوچک باید شروع کنیم، پس بیایید دیگه به حیوون‌ها ظلم نکنیم.

فکر نکنید ظلم فقط اینه که یک حیوون رو بزنیم. نه، ظلم می تونه به هر شکلی باشه. مثلا کسی که یک بلبل خوشگلِ خوش صدا رو توی قفس زندانی می کنه تا خودش لذت ببره داره ظلم می کنه. یا کسی که بال کبوترها رو می چینه تا تو خونه بمونند و نتونند پرواز کنند داره ظلم می کنه. یا کسی که وقتی یک سگ داره از توی پیاده رو رد میشه به اون سنگ می‌زنه، داره ظلم می‌کنه. بدتر از اون، تو بعضی از شهرهای ما زندان های تَنگ و کثیفی ساخته‌اند به اسم باغ وحش و حیوانات زبان بسته رو توی قفس ها و اتاق های اون جا زندانی کرده اند.

بچه ها یک چیزی بگم اما ناراحت نشید. بعضی از سازمانهای حمایت از حیوانات، کشور ما رو به عنوان یکی از کشورهای خشن که در آنها حیوون‌ها مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند معرفی کرده‌اند. آخه حیوون‌ّها توی کشور ما امنیت ندارند. شاید چند وقت پیش این خبر رو شنیدید که توی یکی از استانها یک خرس را با بچه اش کشتند یا یک سوسمار زیبای بی آزار رو به دار زدند و عکسش را توی اینترنت پخش کردند. این ها فقط چند نمونه کوچک از ظلم و اذیتی است که ما به حیوونای کشورمون می‌کنیم. اما راه دور نرید. مگر نه این که وقتی توی پیاده رو به یک سگ برمی‌خوریم سگه فرار می کنه؟ مگه نه این که توی پارک کلاغ ها و کبوتر ها از ما فرار می کنند و گربه ها وقتی ما را می بینند می دوند زیر ماشینا پنهان می شند؟ همه این ها نشون می‌ده که ما نسبت به حیوون‌هامون مهربان نبوده ایم و به همین خاطر همه حیوون‌ها از ما می ترسند.

خوب حالا ما آدم هایی که همه حیوون‌ها از ما می ترسند آیا می تونیم بین خودمون مهربون باشیم؟ معلومه که نه. ببینید چقدر توی رانندگی برای هم بوق می زنیم، چقدر تصادف می‌کنیم و سالی چند هزار تا کشته می‌دیم. ببینید ما چقدر با هم اختلاف داریم و دعوا می کنیم و هر سال چند میلیون نفرمون می‌ریم پیش رئیس دادگاه و از همدیگه شکایت می‌کنیم. همه این ها یعنی ما با هم مهربون نیستیم. حالا اگه می‌خواهید ببنید که فردا اگه معلم شدید یا مدیر یک ادراه شدید یا یک سیاستمدار شدید، مهربون هستید و می تونید بقیه را دوست داشته باشید یا نه، ببنید الان می تونید ماهی‌تون رو آزاد کنید یا این که دوست دارید زندانی باشه و از زندانی بودنش لذت ببرید؟

بذارید یک خاطره بگم و نامه‌ام رو تموم کنم. چند سال پیش رفته بودم هند. یک روز یک ساندویچ خریدم و توی پارک نشستم تا بخورم. خورده های ساندویچ ریخته بود روی شلوارم. یک مرتبه دیدم یک سنجاب قهوه ای کوچولو از پای چپم اومد بالا و شروع کرد به خوردن ذره‌های غذا. تا داشتم به سنجاب نگاه می کردم یک مرتبه دیدم یه مرغ مینا هم از روی درخت پرید پایین و روی پای راستم نشست و شروع کرد به نوک زدن به ساندویچ من. دیدن این صحنه‌ها بیش از خود ساندویچ به من چسبید. این که حیوونای توی پارک از آدما نمی‌ترسیدند خیلی قشنگ بود. بعد که از پارک اومدم بیرون با یک صحنه عجیب تری رو به رو شدم. دیدم توی ایستگاه اتوبوس دو تاسگ روی نیکمت ایستگاه با آرامش دراز کشیدند و مسافرانی که منتظر اتوبوس هستند جلوی نیمکت ایستادند و هیچ کاری هم با سگ ها ندارند. تو همین حیرت بودم که اومدم هتل، بعد دیدم توی هال هتل آدمای زیادی ایستاده اند. گفتم چه خبره؟ گفتند یک مار اومده توی هتل و نگهبانها دارند اون رو پیدا می‌کنند. یک مرتبه دیدم یه نگهبان یه مار بزرگ رو با یه چوب گرفته و داره از هتل می بره بیرون. فکر کردم مثل ایران، اون مار رو می بره و می‌کشه. اما دیدم ماره رو بُرد و انداخت توی باغی که کنار هتل بود.

 آره دوستای عزیز،‌ همین روحیه صلح و آشتی مردم هند است که باعث شده امروز مردم هند که دارای چند صد زبان و دین مختلف هستند، بتوانند با دوستی با هم زندگی کنند و کشورشون که پر از آدم‌های فقیر و بی‌سواده و هفده برابر کشور ما هم جمعیت داره، و تازه اصلا چاه نفت و گاز هم ندارن، بتونه با سرعتی سه چهار برابر کشور ما پیشرفت ‌کنه.

 البته مهاتما گاندی رهبر بزرگ هندی‌ها با رفتارهای انسان‌دوستانه خودش و با حرفهای خوبش که به همه اون حرفها هم عمل می‌کرد، درسهایی به مردم هند داد که باعث تقویت روحیه آشتی، دوستی و مهربانی در هندی‌ها شده. خدا رحمتش کنه.

خوب، دیگه وقتشه که من نامه ام رو تموم کنم. یادتون نره ما باید تصمیم بگیریم با حیوونا دوست باشیم و اونها رو اذیت نکنیم تا بعدا که بزرگ شدیم و قدرت پیدا کردیم بتوانیم آدمهای زیر دستمون رو دوست داشته باشیم و به آنها ظلم نکنیم. پس قرار ما چی شد؟ این که روز سیزده نوروز ماهی‌های قرمز کوچولو رو با خودمون از خونه ببریم بیرون و توی حوض نقاشی شهرمون یا توی یک رودخونه رها کنیم. اگه ما بتونیم امسال این کار رو بکنیم اونوقت سال آینده می تونیم کارهای بزرگ تری بکنیم. فقط در این صورته که ما می تونیم به خودمون و به بقیه نشون بدیم که ما جدی جدی تصمیم گرفته‌ایم که پیشرفت کنیم.

پس همین الان برید و یک کاغذ بچسبونید روی تُنگ ماهی قرمزتون و روش عدد ۱۳ را بنویسید تا ماهی کوچولو بدونه روز سیزده، آزاد میشه تا خوشحال بشه.

دوستای قشنگم. اگر این نامه بعد از روز سیزده به دست شما رسید نگران نباشید، ماهی‌های کوچولوی توی حوض نقاشی و توی رودخودنه یک جا برای ماهی کوچولوی شما نگه می‌دارند. پس شما هر وقت که نامه من به دستتون رسید ماهی قرمزتون رو بردارید و با یکی از بزرگترها اون رو ببرید و بندازید توی حوض نقاشی یا توی رودخونه‌ی شهرتون.

خوب. دیگه وقت خداحافظیه. اما قبل از خداحافظی بگم که اگه برای سال آینده پیشنهادی داشتید، می تونید توی تارنمای رسمی رنانی در آدرس روبه‌رو برام پیام بذارید یا به بزرگترها بگید برام پیام بذارند:                            www.renani.net
خدا نگهدار دوستای ماهی های کوچولوی قرمز.

دوستدار شما محسن رِنـانی

هشتم فروردین ۱۳۹۵

 


 برای دریافت فایل پی‌دی‌اف این مطلب، این‌جا را کلیک کنید.

«گزارش ایسنا درباره توسعه کودکان اصفهانی از نامه رنانی را در این جا ببینید»

پیوند مطلب در سایت «گفتمان توسعه»

 


خانم زهرا  فاطمی، پژوهشگر حوزه آموزش کودکان، این نامه را به صورت  صوتی در‌آورده اند که فایل آن در لینک زیر قابل بارگیری است:

دانلود فایل صوتی نامه رنانی به کودکان ایرانی درباره ماهیان زندانی

 


اصلاحیه:

ماهی‌های قرمز را فقط در حوض‌ها، استخرها و دریاچه‌های مصنوعی بریزیم:

پس از انتشار نامه رنانی به کودکان ایرانی با عنوان «توسعه با رقص ماهی در حوض نقاشی»، آقای سپهر سلیمی فعال محیط زیست و تلاشگر حقوق حیوانات که فعالیت‌های ارزشمندی در این دو حوزه داشته است، یادداشتی برای من ارسال کردند که به نظرم مهم و شایسته توجه است. بنابراین ضمن درج عین متن اقای سلیمی، از همه عزیزانی که نامه «توسعه با رقص ماهی» را در شبکه های اجتماعی منتشر کرده اند درخواست می‌کنم برای جلوگیری از ایجاد خسارت به آبزیان رودخانه‌های کشور، این متن را هم در همان شبکه‌ها منتشر کنند.

البته در فایل صوتی نامه که توسط سرکار خانم زهرا فاطمی (محقق حوزه آموزش کودکان) تهیه شده است، توصیه به رهاسازی ماهی در رودخانه ها حذف شده و فقط توصیه شده که ماهی‌ها در حوض نقاشی شهر رها شوند.

من هم از همه شهرداریهای کشور تقاضا می‌کنم یکی از حوض‌های بزرگ شهرشان را به نام «حوض نقاشی» نامگذاری و مردم را برای رها سازی ماهی‌های قرمز در آن حوض تشویق کنند. شاید الگو گیری از حرکت مجموعه فرهنگی فرشچیان اصفهان نیز رویکرد مناسبی باشد.

و این هم عین یادداشت ارسالی آقای سپهر سلیمی:

 


درود بر استاد بزرگوار، دکتر رنانی

با احترام و تشکر بابت یادداشت «توسعه با رقصِ ماهی در حوضِ نقـّاشی» که جان مایه آن کودکان را به مهربانی با حیوانات و طبیعت دعوت می کرد، اما از بعد بوم شناسی و حمایت از حیواناتی نکاتی به استحضار می رسد:

ماهی قرمز گونه بومی طبیعت ایران نیست و رها سازی آن در آبهای طبیعی نظیر رودخانه و دریاچه ها می تواند سبب ایجاد مشکلات فراوانی برای زیستگاه های طبیعی و گونه های بومی شود. از اینرو حامیان محیط زیست و مسئولان دولتی مرتبط در سالهای گذشته به کرات از مردم خواسته اند از رها سازی ماهی قرمز در آبگیرهای طبیعی اجتناب کنند.

همچنین رها سازی سبزه در آبهای آزاد نیز منظره زشتی ایجاد می کند. این رسم شاید سالها پیش زیبا می نمود اما در شرایط فعلی و با وجود حدود 15 میلیون خانواده، رها سازی این حجم سبزه حاصلی جز آلودگی محیط زیست ندارد.

درست است که پس از 13 نوروز باید به فکر ماهی های قرمز باشیم و روحیه مسئولیت پذیری و توجه به حیوانات را در کودکان تقویت کنیم اما تجربه سالها فعالیت در این حوزه ثابت کرده بهتر است حس مهربانی ومسئولیت پذیری به حیوانات را پیش از خریدن حیوانات در کودکان به وجود بیاوریم. یعنی به آنها بگوییم اگر توانایی، دانش و امکانات لازم برای نگهداری از هر حیوانی را ندارید بهتر است به فکر نگهداری از آن نباشید. ما در انجمن حمایت از حیوانات اصفهان تجربه چند سال جمع آوری ماهی قرمز پس از تعطیلات نوروزی را داشتیم و در نهایت حاصل این تجربه آن شد که بکوشیم دانش مردم در خصوص نگهداری از این حیوان را بالا ببریم و از آنها بخواهیم اگر توانایی نگهداری ندارند نخرند و اگر خریدند بهترین جا همان خانه هاست، چون  رهاسازی در آبگیرهای طبیعی غلط است و از طرفی آب حوض ها و استخرهای سطح شهر نیز به تناوب تعویض و یا خالی می شود و ماهیان به یکباره قربانی خواهند شد. البته اگر در شهری آبگیر یا دریاچه مصنوعی وجود داشته باشد برای رها سازی ماهی قرمز مناسب است.

در خصوص سبزه نیز در سالهای گذشته برخی گروه های زیست محیطی پس از جمع آوری آنها را تبدیل به کمپوست می کنند. اگر در شهری چنین امکانی وجود داشته باشد باعث می شود ضمن جلوگیری از آلودگی محیط زیست، باعث استفاده مطلوب از سبزه نوروز خواهد شد.

با احترام،

سپهر سلیمی، عضو سمن زیست محیطی زمین برای همه

برچسب ها: توسعه اقتصادی

نظرات  

+2 # ماهی قرمز نخریدابوطالب رحیمی 1395-06-14 04:42
به نظر من هم بهتر بود جناب دکتر در نامه شون به بچه ها پیشنهاد می کرد اصلا ماهی قرمز نخرند، چون همونطوری که دوستان اشاره کردند در آیین اصیل نوروز اصلا ماهی قرمز جایی نداشته و این رسم ناشایست از کشور چین وارد کشور ما شده.
نقل قول
0 # اقتصاد بازم آرزوستحميد 1395-02-18 23:07
سلام بر كوروش عزيز مهربان
عزيز دل پيام اينجانب به گمانم دال بر حيوان آزاري نبوده و نيست و من نيز حامي حيوانات ميباشم به دليل اينكه آن زبان بسته ها نيز قرباني اشرف مخلوقات هستند!!! بحث من ايرادي بوده كه در اصل موضوع نهفته است بر خود لازم ديدم كه راي رسيدن به توسعه هيچ يك از اين راههاي پيش رو گذاشته عزيزان دلمان (اقتصادخوانان)بگويم كه اگر با اين حرفها كشور طعم آزادي را ميچشيد ميبايست كه خيلي زودتر انجام ميگرديد اما چه بايد كرد كه اثرات توهمي سايه خود را بر اقتصاد اين كشور سالهاي زياديست كه افتاده و كي مااز اين روياهاي به ظاهر خلاص ميگرديم و عقلانيت را نا روال نخوانيم خدا داند
نقل قول
0 # حس زیبای حیوان دوستیکوروش 1395-01-20 07:16
درود استاد ارجمند.من لازم دونستم که کسایی که هی اشتباه ساختاری روتکرارمیکنن بگم دوست عزیز منظور استاد اینست که با حیوانات مهربان باشیم وفرهنگ حیوان دوستی که پس از حمله اعراب بیابانگرد وهمچنین مغولهای خونخوار در این سرزمین از بین رفته رو دوباره زنده کنیم.هی شما میگی اشتباه ساختاری عزیزم به ساختار اصلی سخن دقت کن.به پیام سخن دقت کن.بازم از استاد رنانی تشکر میکنم
نقل قول
0 # دیدگاهفاطمه رشیدی 1395-01-16 21:50
با درود فراوان خدمت جناب آقای دتر رنانی
ایده حوض نقاشی بسیار عالی است و امیدوارم شهرهای دیگر نیز الگو بگیرند و این طرح به سرمایه ای نمادین تبدیل شود. در ضمن ما امسال ماهی نخریدیم.
با تشکر
نقل قول
0 # ماهی های قرمزتون رو به رودخانه ها نریزیدپیام 1395-01-13 02:24
از فیسبوک محسن کاظم پور:
https://www.facebook.com/mohsen.kazempur/posts/972855022810930
نقل قول
+2 # نظرعباس 1395-01-11 17:55
جناب اقای دکتر با سلام و تشکر البته این روزها احساس می شود بزرگترهای ما بیشتر نیاز به تغییر رفتار خود دارند تا کودکان مان
با تشکر عمرانی
نقل قول
0 # اقتصاد بازم آرزوستحميد 1395-01-11 13:02
دكتر جان هدف بنده از نظراتي كه در ذيل نامه هاي شما به مجلس خبرگان و كودكان عزيزمان نوشتم فقط براي رهايي جامعه از اطلاعات اشتباه كه متاسفانه همه عزيزاني كه به قصد كمك كردن به اين كشور را داشته اند بوده و هيچ گونه دشمني با شخص عالي نبوده به همين دليل باز هم معتقد به آزادي اقتصاد از چنگ مكاتب كينزي و ساختارگرايي و دولتي و .... غيره بوده و رساندن اقتصاد و تصميم گيري به صاحبان اصلي آن يعني خود مردم خرد جمعي باشد و بايد يادآوري كنم كه اگر صاحبان قدرت و تشنگان شهرت سيگنالهاي اشتباه به جامعه ندهند خرد جمعي خود بهترين مسير را انتخاب ميكند.
نقل قول
0 # کارمندداود ملکوتی خواه 1395-01-11 12:32
با سلام خوشحالم که در کشور جز سرمایه های نمادین شدی آقای رنانی عزیز ودوست داشتنی
نقل قول
0 # اقتصاد بازم آرزوستحميد 1395-01-11 12:31
دكتر جان باز هم اشتباه ساختاري
نقل قول
0 # اقتصاد بازم آرزوستحميد 1395-01-11 12:28
حوض نقاشي شما پر ماهي ميشه اما سال بعد دوباره خالي ميشه و باز به همين عزيزان دلبندمون فروخته ميشه دكتر جان اگر هدف فرهنگ. سازيسيت مي توان به عزيزانمان گفت كه بجاي خريد ماهي قرمز كه از ابتدا در كشور دوست ما چين بوده و يكباره آذين سفره ايراني گشته بياييم به آنها بگوييم كه به جاي ماهي و سبزه هايي كه هزاران تن دانه گندمي كه ميليونها انسان در جهان به آن احتياج دارند ماهي و سبزه نخريم و هزاران چيز ديگر كه به قول خودتان سرماه اجتماعي باشد جايگزين آن نماييم با تشكر.
نقل قول
+1 # حوض نقاشیقاراخانی 1395-01-11 12:19
سلام آقای رنانی، سال نو مبارک
همکار و همشهری عزیز، مقاله حوض نقاشی را خواندم . من هم با شما موافق هستم که مسیر تغییر در ایران از طریق آموزش کودکان میسر خواهد شد. البته پیش از آن نقش زنان برای تعییر در ایران را مقدم میدانم. چون آنها هستند که کودکاتی متفاوت از آنچه هستیم باید پرورش دهند. از همین رو همیشه در کلاس مبانی جامعه شناسی بر این نکته که دختران به مثابه مادران آینده نقش مهمی در تغییر ایران دارند، تاکید داشته و دارم.
راستی بخشهایی از مقاله را برای پسر دهساله ام بازگو کردم و او خوشحال بود از اینکه اصلا هیچ ماهی را امسال در تنگ اسیر نکرد حتی برای 13 روز.

به امید توسعه سرمایه اجتماعی در ایران
پایدار باشید
نقل قول
0 # اقتصاد بازم آرزوستحميد 1395-01-11 12:04
دكتر جان عزيز سلام با عرض تبريك سال نو خدمتتون عارضم كه بازم من اومدم يه كم قلقلكتون بدم با همان عنوان كه در نامه شما به خبرگان پست گذاشتم يادتون هست كه؟ دكتر جان اصل كارتون كه نامه به كودكان عزيز كشورمون باشه بسيار نكوست اما دكتر جان باز هم اشتباه ساختاري انجام داديد زيرا ابتداي امر بايد به اين عزيزان دل ميگفتيد كه چيزي كه در رسوم شب عيد ما به عنوان نماد سفره ايراني نبوده را اصلا نخريم چه برسد به اين كه اين زبان بسته ها را بكشيم
نقل قول
0 # هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشقعلی محمدزمانی 1395-01-11 11:07
با سلام
تنها راه نجات بشر، مدیریت جهان با عشق است.
نقل قول

اضافه کردن نظر